O dijagnozama

Tumori testisa kod dece

lat. Neoplasmae testis, eng. Testicular tumors in children

Tumori testisa čine oko 1% neoplazmi u dece, na sedmom mestu su po učestalosti tumora u pedijatriji. Od svih tumora testisa 2-5% se javlja u dečjem uzrastu. Najveći broj obolele dece je mlađi od 3 godine. U dece oko 75% tumora testisa je porekla germinativnog epitela, oni su najčešće maligni. Najčešći je tumor endodermalnog sinusa tj. tumor žumančane kese, a sinonimi su mu adenokarcinom prozračnih ćelija, orchioblastom, embrionalni infantilni karcinom, embrionalni karcinom. Teratomi su najčešći benigni tumori testisa, seminomi su izuzetno retki u uzrastu ispod 16 godina. Rabdomiosarkomi su najčešći među sarkomima i obično potiču od paratestikularnog tkiva.

Većina dečaka sa testisnim tumorom se klinički prezentuju prisustvom bezbolnog testisnog tumefakta koji perzistira i po nekoliko meseci. Obično ne zahvataju duktus, niti kožu skrotuma. Obično je uzrast ispod 6 god., a kod tumora endodermalnog sinusa čak ispod 3 god. Paratestikularni sarkomi se javljaju u nekoliko godina starije dece. U periodu adolescencije tumori testisa se retko viđaju, mada incidenca u poslednjim serijama studija raste. Trans iluminacija može biti nepouzdana; kod cističnog teratoma ili solidnog tumora koji koincidiraju sa hidrocelom često je lažno pozitivna. Daljom fizikalnom evaluacijom insistirati na identifikaciji znakova limfogene diseminacije; pregledom regionalnih limfnih žlezda u ingvinumu, supraklavikularno i u retroperitoneumu. Pažljivom palpacijom skrotuma proveriti eventualnu infiltraciju kože skrotuma i odnos testis-tumor (da li tumor pripada testisu ili paratestikularnim formacijama).

Dijagnoza i lečenje

Testisne neoplazme se diseminuju hematogeno i limfogeno. Tumor endodermalnog sinusa nema osobinu širenja u retroperitonealne limfne žlezde pa se u slučaju maligniteta skoro uvek poklapaju patološki i klinički stepen razvoja. Preporučuje se kompjuterizovana tomografija za isključivanje plućnih metastaza jer identifikuje znatno manje metastatske lezije od standardnih radiografskih metoda.

Mnogi tumori porekla germinativnih ćelija luče alfa-fetoproteine i beta subjedinicu humanog horiogonadotropina (AFP i HCG). Određivanje ovih supstanci u urinu je od velikog značaja za dijagnozu, kliničku evaluaciju i prognozu. Nivo AFP je važan za procenu kliničkog stadijuma pacijenta i posle uklanjanja primarnog tumora. AFP je najkorisniji biohemijski parametar kod testisnih tumora. Sreće se u 90% svih slučajeva neseminomatoznih tumora testisa, bez obzira na stadijum.

Oko 80% ovih tumora se otkriva u i stadijumu. Posle radikalne orhijektomije i adekvatnog kliničkog stejdžinga, dalja terapija može biti: disekcija retroperitonealnih limfnih žlezda, hemioterapija ili iradijacija.